De Mot op 1 februari 2015

Verslag van 1 februari 2015

Karin den Oudsten

in 1 februari 2015

Karen

Karin is opgegroeid in Maassluis. Na haar studie wiskunde en bedrijfseconomie aan de Lerarenopleiding ging zij in 1992 werken bij Nationale-Nederlanden. Ze kreeg door haar werk meer interesse in informatica en maakte de overstap naar het pensioenfonds van Unilever. Daar werkte ze meer dan 15 jaar als applicatiebeheerder. In haar privéleven ging het haar wat minder voor de wind. Na twee lange mislukte relaties en een zoon van bijna zeven jaar kwam ze in 2004 uiteindelijk haar huidige man Rick tegen. Vier jaar later trouwden ze, terwijl Karin zwanger was van een tweede kind. Niemand had kunnen bedenken dat hun liefde na de bevalling zwaar op de proef zou worden gesteld.

Karin kwam in een zware psychose terecht en vertelde ons, met humor doorspekt, haar verhaal van een gedwongen opname, haar waanbeelden en ideeën haar maandenlange verblijf in het Erasmus MC. En hoe ze langzaam aan weer opkrabbelde.
Karin vertelde hoe dit uiteindelijk heeft geleid tot het starten van haar eigen bedrijf Psychecoach. Ze geeft nu trainingen binnen de kraamzorg.

Voor Coen aanleiding om King of Pain van Police te spelen.

Helene Petter-Egger

in 1 februari 2015

Helene

Hélène Petter-Egger was tien jaar toen de oorlog uitbrak en die oorlog ontnam haar alles dat haar lief was. Haar twee broers en vader kwamen om en zelf ontsnapte ze op het nippertje aan transport naar een concentratiekamp. Jarenlang zat Hélène Egger ondergedoken bij diverse gezinnen en op verschillende plaatsen in Nederland.

Zoals meer overlevenden zweeg Hélène na de oorlog lang over alles wat ze tijdens de oorlogsjaren door had gemaakt. Aan het zwijgen kwam in 1994 een eind, toen ze haar verhaal prijs gaf voor de Shoah Foundation, een non-profit organisatie die door Steven Spielberg werd opgericht om de ervaringen vast te leggen van overlevenden en andere getuigen van de Holocaust.
Hierna vertelde ze haar verhaal ook aan haar familie, later ook aan kinderen op scholen via haar gastsprekerschap voor Westerbork. En nu dus ook bij De Mot.Debby

Haar dochter Debby Petter beschreef het verhaal van haar moeder in het boek Ik ben er nog en leidde de voordracht van haar moeder bij De Mot voor ons in.

Daar hoorde op verzoek Helene door Coen gespeeld Imagine van John Lennon bij.

 

Julian Wijnstein

in 1 februari 2015

Julian

Het kwam door Oma dat Julians’ interesse gewekt was om in de zorg te gaan werken. Vanaf het moment dat zij in een verpleeghuis terecht kwam was hij regelmatig bij haar te vinden. Oma vertelde hem altijd verhalen. Wat hem fascineerde was dat wildvreemden zo goed voor zijn lieve oma zorgden, het voelde als familie.
Het leren en werken in de verpleeghuiszorg (b)leek hem te passen als een jas.
Door in aanraking gekomen te zijn met mensen met het Korsakovsyndroom in het verpleeghuis  kwam hij op het pad van de psychiatrie.
Dolend als verpleegkundige in de werkwereld  van de GGZ is Julian sinds enkele jaren weer geïnspireerd door het goeds dat zijn oma hem in zijn opvoeding heeft meegegeven.

Julian vertelde het verhaal over zijn ontmoeting met Ricardo die verward en gesloten werd opgenomen en door Julian met een verhaal weer zich kon openstellen en zich al snel weer beter ging voelen. Julian noemt zijn methode: Verhaal op Recept!

En er gaat geen dag in zijn leven voorbij dat hij niet een verhaal te vertellen heeft.

Daar hoorde door Coen gespeeld Drive van The Cars bij.

Coen Bardelmeijer

in 1 februari 2015

Coen

Zoals altijd was het na de pauze weer het moment van Coen.

Dit keer verhaalde hij over raodmovies en roadmusic en dan met name over Jackson Brown en het nummer The Road.

Uiteraard speelde Coen daarna zijn (mooie) versie van dit nummer.

Marlys Stradmeijer

in 1 februari 2015

Marlys

 Marlys vertelde haar persoonlijke verhaal over haar missie: stralen! Een verhaal over wensen en het leven van je droom. Wat als je missie stralen is en je leven je even niet toelacht? Over haar hernia en de sterf- en ziektegevallen in haar leven en toch maar het steeds meer bewust worden van haar innerlijke kracht en het luisteren naar innerlijke stem.

En het willen doorgeven van haar kennis en ervaring.Dit resulteerde in 2005 in een carrière switch van communicatie naar coaching. Ze volgde diverse opleidingen in coaching en lichaamsbewustzijn. En heeft nu een praktijk waarin ze mensen begeleid in het leven van hun missie. Eind 2013 schreef ze, samen met filosofe Marlou van Paridon, haar eerste boek: de kunst van het Stralen.

Coen speelde daarna het nummer True Colours van Cyndi Lauper.

Ferdinand Pronk

in 1 februari 2015

Ferdinand

Ferdinand vertelde met veel humor en anekdotes het verhaal over z’n in 1997 overleden vader. Een verhaal met een combinatie van biecht en eerbetoon.

Zijn vader hield van correcte kleding. Je zag hem ook op zaterdag niet zonder jasje naar het dorp gaan als hij (elke week) rozen voor de moeder kocht van Ferdinand. Ook als hij kluste en als hij bij een boer in de omgeving mest voor de tuin haalde en met de tractor terug kwam, had hij een jasje aan. Een mooi contrast: de keurige accountant op een mestkar. 

Hij had alle gereedschappen omcirkeld zodat precies duidelijk was waar alles moest hangen. In een oogopslag zag hij uiteraard ook wat Ferdinand 'geleend' had en niet of verkeerd terug had teruggelegd. 

Elke avond las hij voor uit de bijbel. Soms kwam hij een taalfout tegen. Dan stopte het voorlezen en bracht hij eerst een tekstcorrectie aan om vervolgens verder te gaan. Uiteraard schreef hij vaak een brief naar instanties als hem iets niet beviel. De ANWB ontving bijvoorbeeld met regelmaat tips over een betere bewegwijzering.

Vader was accountant en nam zijn vakmatige precisie mee in zijn privéleven. Als hij thuis post ontving, zette hij er zijn paraaf en de datum op. Als hij een boek kreeg, schreef hij zijn naam en die van de gever erin, met datum en de gelegenheid waarvoor hij het kreeg. Ook producten die hij kocht, voorzag hij van de naam van de winkel en de aankoopdatum. Ferdinand vond het leuk om hem te treiteren, door als hij hem een vakantiekaart stuurde daar alvast een paraaf en datum op te zetten. Toen Ferdinand na het overlijden van zijn vader diens werkkamer opruimde, was hij erg lang bezig, want vader bewaarde alles. Zoals carbon-doorslagen van alle brieven die hij verzonden had.  

Toch vertelde Ferdinand ons dat hij  in de loop der jaren anders over hem is gaan denken. In zijn jeugd hadden ze veel aanvaringen, omdat Ferdinand uitermate slordig was. Tegenwoordig spreekt op een aantal terreinen orde Ferdinand steeds meer aan: hij kan bijvoorbeeld uren besteden aan het op alfabetische volgorde zetten van cd's en het logisch groeperen van apps in zijn telefoon. Ferdinand is er in meerdere opzichten achter gekomen dat hij steeds meer op z’n vader is gaan lijken.

Wat anders dan Old Man van Neil Young kon daar volgens Coen bij passen.

 

yweb-siteDit is een Yweb site
Copyright © 2015 De Mot verhalen